Τα εκπαιδευτήρια << Ο Απόστολος Παύλος >> ιδρύθηκαν το 1976 από τον αείμνηστο π. Λεωνίδα Παρασκευόπουλο, ο οποίος ήταν επίσκοπος Θεσσαλονίκης.

Μες στον πευκόφυτο χώρο δίπλα στην εκκλησούλα του Αγίου Βασιλείου σ' ένα κτίριο χαρισμένο από τον αείμνηστο Βασίλειο Κωνσταντινίδη για κατασκηνώσεις, στήνεται το Σχολείο, με καθοδηγητή τον π. Λεωνίδα. Κοντά του προσφέρονται εθελοντές και δίνονται για την πραγμάτωση του ιερού σκοπού. Άλλοι απ' αυτούς πέρασαν ήδη στην αιωνιότητα και άλλοι παρόντες δίνουν καθημερινό εθελοντικό αγώνα για την προκοπή της νέας γενιάς.

Αρχίζει η λειτουργία του Δημοτικού Σχολείου με μόνο την Α' τάξη και με είκοσι μαθητές. Το Σχολείο έχει βασική του γραμμή την Ελληνοχριστιανική αγωγή και την παροχή των προβλεπόμενων μορφωτικών αγαθών σε υψηλό βαθμό. Για την εκπλήρωση των δύο αυτών στόχων δουλεύουν όλοι με αυτοθυσία. Αποτέλεσμα ο αριθμός των μαθητών του σχολείου αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο.

Η Θεσσαλονίκη συγκλονίζεται από το φοβερό σεισμό. Συμπληρώνεται αναπάντεχα το Δημοτικό σχολείο. "Το χάσμα π' άνοιξε ο σεισμός ευθύς εγιόμισε άνθη". Νέοι αγώνες τώρα. Επιτακτική η ανάγκη για νέο διδακτήριο. Υλικό κεφάλαιο "μηδέν". Υπήρχε όμως κάποιο άλλο κεφάλαιο που δεν έχει σχέση με αριθμούς: Η πίστη που την πυροδοτούσε η αγάπη. Με προσφορές αγάπης ολοκληρώνεται το διδακτήριο και παραδίδεται σε χρόνο "ρεκόρ". Ένα διδακτήριο απλόχωρο, όμορφο, με όλους τους όρους της σύγχρονης τεχνικής.

Έχει συμπληρωθεί το Γυμνάσιο. Δε επαρκεί πλέον το κτίριο του Δημοτικού. Περίσσεψαν τα παιδιά.

Γιορτή του Αποστόλου Παύλου. Θεμελιώνεται το Γ' διδακτήριο για το Γυμνάσιο.

Στη γιορτή των Τριών Ιεραρχών τελείται ο αγιασμός στο καινούριο διδακτήριο.

Ιδρύεται το Λύκειο. Ένας πόθος βαθύς, γίνεται χαρούμενη πραγματικότητα. Σταθερές παραμένουν οι παιδαγωγικές αρχές με τους δύο πρωταρχικούς στόχους.